Patologiczny hazard - hazard przymusowy znalazł się w Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD-10); można go określić jako powtarzające się działania bez jasnej, racjonalnej motywacji, które nie mogą być kontrolowane i zazwyczaj szkodzą zarówno interesom pacjenta jak i innych ludzi. Pacjent opisuje je jako zachowania związane z przymusem do działania.
Problem dotyczy wg różnych badań około 1-2 proc. dorosłej populacji. Uzależniają się coraz młodsze osoby - problem zaczyna dotykać nawet młodzieży.
Charakterystyczne jest, że konsekwencje patologicznego hazardu dotykają poza samym hazardzistą także jego rodzinę, znajomych i bliskich.
Jeśli ktoś trafił na tę stronę to być może zastanawia się czy hazard w jego życiu stanowi problem. Może zadaje sobie pytanie czy jestem hazardzistą? Jeśli z zastanowieniem i uczciwie przed samym sobą odpowiesz na poniższe pytania to pozwoli ci to uzmysłowić sobie czy masz problem. Odpowiedz na te pytania uczciwie być może nadszedł czas, aby się przestać oszukiwać i zmienić swoje życie.
Anonimowi Hazardziści proponują prześledzić pytania dla każdego, kto może mieć problem z hazardem. Te pytania są pomocne przy podjęciu indywidualnej decyzji , jeżeli ktoś jest kompulsywnym hazardzistą i chce przestać uprawiać hazard.
DWADZIEŚCIA PYTAŃ
- Czy kiedykolwiek traciłeś czas przeznaczony na pracę lub szkołę z powodu hazardu
- Czy uprawianie hazardu kiedykolwiek uczyniło twoje domowe życie nieszczęśliwym ?
- Czy hazard wpływa na twoją reputację ?
- Czy kiedykolwiek odczuwałeś wyrzuty sumienia po hazardzie ?
- Czy kiedykolwiek uprawiałeś hazard, aby zdobyć pieniądze na spłatę długów lub aby rozwiązać finansowe trudności?
- Czy uprawianie hazardu powoduje zmniejszenie się twojej ambicji lub skuteczności?
- Czy po przegranej czujesz, że musisz wrócić, gdy tylko będzie to możliwe i odrobić swoje straty?
- Czy po zwycięstwie masz silne pragnienie, aby wrócić i wygrywać więcej ?
- Czy często uprawiałeś hazard dopóki nie straciłeś ostatniej złotówki ?
- Czy kiedykolwiek coś pożyczałeś, aby sfinansować swój hazard ?
- Czy kiedykolwiek sprzedałeś coś, aby sfinansować hazard ?
- Czy byłeś niechętny, aby użyć "hazardowych pieniędzy" na normalne wydatki ?
- Czy grając hazardowo robisz się nierozważny w sprawach dobrobytu swojego lub swojej rodziny?
- Czy kiedykolwiek uprawiałeś hazard dłużej niż zaplanowałeś ?
- Czy kiedykolwiek grałeś hazardowo, aby uciec od zmartwień i kłopotów ?
- Czy kiedykolwiek popełniłeś lub rozważałeś popełnienie nielegalnego czynu, aby sfinansować hazard?
- Czy uprawianie hazardu powoduje, że masz kłopoty ze snem ?
- Czy sprzeczki, rozczarowania lub frustracje wywołują w twoim wnętrzu impuls do hazardu?
- Czy kiedykolwiek miałeś impuls, aby świętować jakieś fortunne zdarzenie poprzez uprawianie hazardu przez kilka godzin ?
- Czy kiedykolwiek brałeś pod uwagę autodestrukcję lub samobójstwo w wyniku twojego hazardu ?
Większość Anonimowych Hazardzistów odpowiada „ tak" przynajmniej na siedem z tych pytań.
fragment Combo Book http://www.gachicago.org/combo_book.html
Jeśli jeszcze masz jakieś wątpliwości to poniżej przedstawiamy dziewięć kryteriów, według których amerykańscy specjaliści od leczenia hazardu diagnozują to uzależnienie. Amerykańskie kryteria diagnostyczne patologicznego hazardu są następujące:
- zaabsorbowanie hazardem lub zarabianiem pieniędzy na hazard
- przeznaczenie na hazard większej ilości pieniędzy i więcej czasu niż to było planowane
- potrzeba zwiększania rozmiarów i częstotliwości zakładów, aby osiągnąć pożądane pobudzenie
- niepokój i rozdrażnienie gdy nie ma możliwości uprawiania hazardu
- powtarzające się straty pieniędzy na hazard i powroty następnego dnia by odzyskać stratę
- podejmowanie prób kontrolowania lub powstrzymania się od grania
- uprawianie hazardu dla uzyskiwania społecznych lub zawodowych korzyści
- rezygnowanie z ważnych działań rekreacyjnych, zawodowych ,społecznych dla hazardu
- kontynuowanie uprawiania hazardu pomimo niemożności spłacania długów lub i pomimo sygnałów
o istnieniu problemów zawodowych, prawnych, rodzinnych, społecznych których źródłem jest hazard.
Jeśli odpowiedzi na powyższe pytania spowodowały, że nabrałeś przekonania o tym, że jesteś hazardzistą to trafiłeś w dobre miejsce. Lecz jeśli jeszcze masz wątpliwości to zapamiętaj adres tej strony być może jeszcze nie nadszedł twój czas.
|
Cztery fazy rozwoju uzależnienia od hazardu |
|
Opisywane są cztery fazy rozwoju uzależnienia od hazardu: 1. faza zwycięstw - granie okazjonalne, fantazjowanie na temat wielkich wygranych, duże wygrane powodujące coraz silniejsze pobudzenie, coraz częstsze zakłady i coraz wyższe stawki; człowiek zaczyna wierzyć w to, że będzie zawsze wygrywać a w przypadku osiągnięcia "wielkiej wygranej" dąży do jej powtórzenia (nieuzasadniony optymizm) coraz częściej ryzykując coraz to większe kwoty; 2. faza strat - stawiając na wysokie zakłady naraża się na wysokie straty; wysokie pożyczki i próby odgrywania się, a w przypadkach powodzenia wygrane idą na spłaty długów; hazardzista gra kosztem pracy i domu, kłamie i zaczyna ukrywać swoje uzależnienie; unika wierzycieli i cały czas wierzy, że wkrótce nastąpi kolejna "wielka wygrana"; 3. faza desperacji - separacja od rodziny i przyjaciół; utrata pracy i narastające długi powodują panikę; presja wierzycieli popycha często ku przestępstwom; te obciążenia prowadzą z kolei do psychicznego wyczerpania, pojawiają się wyrzuty sumienia, poczucie winy, bezradność i depresja; 4. faza utraty nadziei - rozwód; poczucie beznadziejności, myśli i/lub próby samobójcze; zostają wówczas cztery wyjścia: ucieczka w uzależnienie od alkoholu lub leków, więzienie, śmierć (samobójstwo lub z ręki wierzycieli) albo zwrócenie się po pomoc. Kiedy zacząć się niepokoić? Sygnałami ostrzegawczym, że rozwija się uzależnienie mogą być:
Dlatego jeśli dostrzegamy u kogoś (lub u siebie) powyższe symptomy powinniśmy zacząć szukać pomocy. Można się wyleczyć Istnieją następujące sposoby leczenia z uzależniania od hazardu:
W leczeniu chodzi przede wszystkim o uświadomienie osobie uzależnionej negatywnego wpływu nałogu na jej życie oraz nauczenie jej nowych, konstruktywnych wzorców postępowania. Długofalowym celem terapii powinno być całkowite zarzucenie przez chorego zachowań hazardowych i zmiana wzorców zachowań. |